En toen ging het mis x85 Dinsdagochtend vroeg op. Wakker worden met donder, bliksem en regen. Een kleine domper, want ik haat fietsen in de regen. Na een uur klaart het op en gaan we op weg naar Bedoin. Na twee fotosessies gaat de strijd echt beginnen. Heerlijk rustig peddel ik achter iedereen aan. Ik laat expres een gat vallen om er zeker van te zijn dat ik op mijn eigen tempo omhoog rij. Eenzaam, maar met een mooi uitzicht ga ik mijn eigen (ongelijke) strijd aan met de berg. De berg gaat winnen, dat wist ik toen al. Zo sterk als de benen maandag aanvoelde, zo zwak voelde ze nu aan. En ik kan maar niet lekker in het ritme komen. Toen de echte klim begon, zat ik eindelijk in een lekker ritme, maar na 2 km sloeg mijn hart op hol. Gestopt, wat gegeten en gedronken en na een paar minuten weer verder. Helaas ging dit tot aan Chalet Reinard zo door. Toen ik Chalet Reinard zag ben ik meteen omgekeerd. Ik vond het wel genoeg zo. Het wilde niet en voor mij was het al een hele overwinning om de groene hel door te komen. En toen ging het mis x85 Vanwege het natte wegdek en de drukte op berg (veel fietsers kwamen inmiddels omhoog) kon ik niet snel afdalen. Bijna continu de remmen ingedrukt. Ik kom op een bocht aan en zie in de bocht een steentje liggen en stuur daar voorzichtig omheen. Op dat moment zie ook een auto in de bocht en verleg mijn blikveld. Toen was het al te laat. Mijn achterwiel neemt het steentje mee … ik ben de controle over de fiets kwijt x85 en ik smak tegen het asfalt. Gelukkig stond de auto stil, want die had mij nooit meer kunnen ontwijken. Na de val snel opgestaan en mijn fietst gepakt. Toen was er nog niks aan de hand. Maar nadat ik van de schrik was bekomen, voelde ik al dat het niet goed was. Ik kon mijn arm niet goed bewegen en had vreselijke pijn aan mijn schouder. Die is gebroken, was toen al mijn diagnose. De fiets tegen de boom en proberen Rene of een van de anderen te bereiken. Maar op de berg geen bereik, dus helaas. Dus voor de zekerheid maar een sms verstuurd. Daar sta je dan x85 je kunt geen Frans, je kan niemand bereiken en afdalen is al helemaal geen optie. Na een kwartier werd de pijn te hevig dat ik besloot om eerste de beste auto aan te houden. Gelukkig zat daar een aardige, engels sprekende fransman in. Een unicum zou ik zo zeggen. Die heeft mij met de fiets naar Bedoin gebracht. Daar is een ambulancepost die mij naar het ziekenhuis in Carpentras heeft gebracht. In het ziekenhuis zijn fotoxb4s gemaakt en inderdaad, mijn sleutelbeen was gebroken. Geen mooie breuk, maar xe9xe9n met splinters. De knappe zusters verzachte de pijn enigszins, maar het gebrek aan engels in het ziekenhuis maakte het een heel avontuur. Ach, dat moet je ook een keer meegemaakt hebben. Thuis ben toch maar even naar de huisarts gegaan met de fotoxb4s. Vanwege de botsplinters moet ik heel voorzichtig zijn en met rust moet het genezen. De schatting is dat ik minimaal zoxb4n 6 tot 8 weken complete rust moet houden. Daarna zien we verder x85 Ondanks het vervelende einde heb ik toch een geweldige fietsvakantie gehad. Ik heb veel gelachen, ik heb genoten van het uitzicht en heb achteraf genoten van het afzien. Weer een grens verlegd. Ik wil iedereen bedanken en in speciaal Jan voor de goede organisatie en Rene voor de goede zorgen en kookkunsten. Robert